یک وقت هایی تو زندگیت دلت می خواد بری تو حالت استند بای. ظاهرا روشنی و فعالیت داری ولی باطنن در کمال آرامش هیچ کاری نمی کنی. یک چیزی مثل کماست. فقط به شرطی که خواب نبینی. خواب دیدن آدم رو خسته می کنه. خیلی حرفم نمی یاد. دوست دارم اون آرامش اینجا هم باشه. شاید این تمایل ناشی از شیرازی بودن منه. وقتی فکر می کنم سی سال باید هر هفته دو سه ساعت بشینم تو اتوبوس برم یک شهرستان و بعد سه روز دوباره بشینم

اصلا حسین جنس غمش فرق می کند... خدا رو شکر می کنم که ماه محرم آمده و من هنوز به این مکتب و این خانواده ایمان دارم, عاشقشونم و پای سفرشون نشستم...وقتی می شنوی یکی که یک روز اهل هیات بوده و شب تا صبح تو هیات ماه محرم زحمت می کشیده حالا منکر پیامبر و اسلام هست و باید تو مجالس شرب خمر پیداش کنی از ایمان امروزت می ترسی...از فردات می ترسی ... همه دعا ها و آرزو های ریز و درشت دیگت برات بی ارزش می شن و د

فکر نمی کنم کسی تجربه خاله شدن در سالگی را داشته باشد!!! البته از نوع خاصی که من مد نظرم است یعنی خاله سی دانشجوی دکتری باشد!!! خوب من خوشبختانه شانس این را داشتم و الان بیش از شش ماه است که پانزده دوست نازنین من که به لطف همان سفر ها و زندگی در خارج از کشور با آنها اشنا شدم مرا خاله خطاب می کنند و مهمان خانه مجازی ام هستند...خدا مرا خیلی دوست دارد که هر جایی که باشم دیگران از بودن با من لذت می بر